HeliOLOgrafia

HeliOLOgrafie Pawła Olearki powstają w klasycznej analogowej ciemni fotograficznej, przy wykorzystaniu techniki bezkamerowej. Artysta rezygnuje z aparatu fotograficznego, pracując wyłącznie z papierem światłoczułym oraz własnoręcznie konstruowanymi negatywami. Te powstają na transparentnych materiałach, na które nakłada znalezione elementy, fragmenty przedmiotów i resztki materii codzienności. Poddane działaniu światła, stają się impulsem do narodzin obrazu.

Naświetlanie jest tu aktem twórczym samym w sobie — procesem, w którym światło nie tyle rejestruje rzeczywistość, ile ją buduje. Powstałe w ten sposób heliografie łączą w sobie cechy grafiki, biologicznych struktur i abstrakcyjnych map emocji. To obrazy, które nie są wynikiem obserwacji, lecz odkrywania; nie przedstawiają, ale ujawniają.

Autor określa swoją metodę jako „archeologię optyczną” — systematyczne poszukiwanie śladów ukrytych w materii, które dopiero dzięki światłu zyskują formę. W jego realizacjach odpad, fragment i drobny ślad urastają do roli autonomicznych znaków, unoszących się w nieokreślonej przestrzeni, przywodzących na myśl mikroskopowe struktury, organiczne tkanki lub topografie wyobrażonego świata.

HeliOLOgrafia staje się więc praktyką przywracania znaczeń temu, co niepozorne — procesem, w którym z intuicji, cienia i światła rodzi się obraz całkowicie niepowtarzalny. To twórczość zakorzeniona w tradycji technik wczesnofotograficznych, a jednocześnie dialogująca z awangardowymi poszukiwaniami XX wieku: od Niépce’a po Hillera i Robakowskiego.